Mist

Sa Dako Pa Roon…

Humahalik ako sa mga talahib sa damuhan…

Niyayakap ko ang mundong ginagapangan ng alinsangan.

Ako ay hamog.

Ayokong sa dulo ng talahib matuyo. Sasanib ako sa ulap. Doon kung saan ang pangarap ay abot-kamay. Doon kung saan ako ay kristal na nakalutang sa alapaap. Doon kung saan ako ay tatanawin at muling hihintaying sumama sa lupa, sa ilog, sa dagat--- sa takdang araw, matapos ang pagkukubli. Hindi ako magdaramot. Ayokong manatili sa ulap. Lilikha ako ng bagong buhay. Pag-asa. Liwanag. Lakas. Makikipagsabayan ako sa ilog--- sa payapang pag-agos nito…sa buong tapang nitong pakikibaka sa mga mararahas na bato… sa walang takot nitong pagdaloy sa mas malawak na mundo.

Sa dagat. 

Sa mga along hatid ay pangamba, matututo akong magtiwala. Sa bawat paghampas nito sa dalampasigan, manatili sana sa akin ang kasabikan. Sa muling pagdalaw sa pampang, maiwan man ako sa buhanginan, nanaisin kong sa bawat talampakan, mayamang bakas ako ay mag-iwan. 

Oo… ako ay hamog na nasa dulo ng talahib---dumadaloy sa akin ang bukal na tubig ng buhay…ng karunungan…ng kayamanan. Nawa ay magampanan ko ang dahilan ng aking pagkakalikha. Sa bawat umagang biyaya ng kalangitan, ang pagsanib ko sa ulap at pagkampi sa ulan, matanaw ko sana ang lawak ng aking pinagmulan. Sa aking pagbabalik, nais kong lumikha ng mga bagong hamog upang ako’y may makasama. 

Sa ulap.

Doon kung saan nananahan ang mga pangarap.